Tafeltje voor twee… plus complete ontregeling!
Er zijn van die momenten waarop je in een restaurant zit en meteen weet: dit wordt geen rustige avond. Niet vanwege een dronken vrijgezellenfeest, niet door een voetbalwedstrijd op groot scherm, maar door één peuter met een iPad op maximaal volume en een ouder die doet alsof het geluid onderdeel is van de ambiance.
Kinderen in restaurants zijn tegenwoordig bijna een maatschappelijk debat geworden. De ene helft vindt dat kinderen overal welkom moeten zijn, de andere helft droomt stiekem van een volwassenen-only hoek naast de wijnkaart. En eerlijk gezegd: ik begrijp beide kampen.
Want kinderen zijn kinderen. Ze morsen drinken, vervelen zich na twintig minuten, stellen gênante vragen aan de ober en roepen soms ineens iets ongepasts precies wanneer het stil is. Dat hoort erbij. Niemand wordt geboren met kennis van tafelmanieren en een liefde voor rustig natafelen. Maar er is een verschil tussen een kind dat zich gedraagt als een kind, en ouders die zich gedragen alsof de rest van het restaurant gratis oppas is.
Vroeger kreeg je van je ouders één blik en je wist genoeg. Nu lijken sommige ouders vooral druk met biologische hummus bestellen terwijl hun zoon onder drie tafels door kruipt alsof hij meedoet aan Expeditie Robinson Junior. Ondertussen glimlachen ze naar andere gasten met die blik van: “Ach ja, kinderen hè.” Nee. Opvoeding hè.
Tegelijkertijd slaan sommige restaurantbezoekers ook door. Zodra er een kinderstoel verschijnt, kijken ze alsof er iemand een geit mee naar binnen heeft genomen. Alsof een restaurant alleen bedoeld is voor fluisterende volwassenen die over hypotheekrentes praten boven een artisjok.
Misschien ligt het probleem niet bij kinderen, maar bij verwachtingen. Niet elk restaurant hoeft een speeltuin te zijn, maar ook niet iedere eetgelegenheid hoeft aan te voelen als een stiltecoupe in de trein. Een beetje verdraagzaamheid zou helpen. En misschien ook kleurpotloden.
Want uiteindelijk zijn kinderen gewoon toekomstige restaurantgasten. De volwassenen die nu klagen over een luid kind, waren ooit zelf degene die frietjes onder de tafel gooiden en “ieuw” riepen bij champignons.
Alleen hadden zij toen nog geen iPad met Paw Patrol op vol volume.
